INSPIRATION (A Lone Poem Long Gone) / INSPIRATIE (Een eenzaam lang geleden gedicht).

Originally written on 11th January 2018

It had been so long that I had basically forgotten. The kind of forgetting when you know someone but can’t recall their name, even if you have said it a thousand times before.
I have always been lonely, it is nothing new. But I used to deal with the emptiness by writing about it.

In that moment I would feel connected to everyone and everything and I could no longer be lonely. As if admitting to the universal pain of humanity made me feel as the deep rooted soul drop amongst the ocean of human consciousness. I had been struggling with loneliness, not because I was alone for the first time, but because for the first time I had not found an answer to it’s deep vacant call, rolling over me like a bass line causing agony.

This time I remembered and all of a sudden it unlocked a powerful rush of energy. The source of inspiration is not an idea or even a connection to memory or experience, but the simple remembrance of why we are passionate about a mode of expression, the remembrance why we are who we are in the way we deal with being real, with being human.

As soon as we surrender to that mode of resonance, we become deeply human again, firmly real and energized, for we embody a purpose, a reason to be that is useful for others. It is creative expression that connects us and we may be lonely or desperate, confused or heart broken, but as long as we remember who we are, we will always find a way out, an awakening into a new part of ourselves. Not because we seek the admiration of an audience or the reward for our work, but because without it we can’t recognize ourselves or stay sane.

Even if it seems useless or self involved to reach for these methods of self reflection and means to be heard – even if it s just by our self – energetically it will see us through and make us more self aware and centered, for that point of connection, of universality, of remembrance, of rushing inspiration, is what we really are.

[Nederlands]

Het was zo lang gelden dat ik het bijna vergeten was. Als wanneer je iemand kent maar je de naam niet kan herinneren, zelfs als je hem voordien duizend maal gezegd hebt. Ik ben altijd eenzaam geweest, het is niets nieuw. Maar vroeger ging ik om met de leegte door er over te schrijven.

In dat moment voelde ik me verbonden aan alles en iedereen en kon ik niet langer eenzaam zijn. Alsof het toegeven aan de universele pijn van de mensheid me liet voelen als een druppel in de diepe bodem van de zee van menselijke bewustzijn. Ik had geleden onder eenzaamheid niet omdat ik voor de eerste keer alleen was maar omdat ik voor de eerste keer geen antwoord had op de diepe vraag die over me golfde als een baslijn van doodsangst.

Deze keer herinnerde ik het me en het maakt een plotse stroomstoot los. De bron van alle ideeën is geen gedachte of verbinding aan herinnering of ervaring, maar het herdenken van waarom we bezielt zijn door uitdrukking. De herinnering van waarom we zijn wie we zijn in de manier waarop we omgaan met leven, met echt zijn, met mens zijn.

Zodra we ons overgeven aan die manier van resoneren worden we opnieuw terug diep menselijk, echt en levend met zekerheid, omdat we opnieuw een doel belichamen, een reden om er te zijn die belang heeft voor anderen. Het is de creatie zelf die ons verbindt en het kan dat we eenzaam of wanhopig zijn, verward of gebroken, maar zolang we herinneren wie we zijn, zullen we altijd een uitweg vinden, een manier om wakker te worden in een nieuw deel van onszelf. Niet omdat we bewondering zoeken van een publiek of de beloning voor het werk, maar omdat we onszelf niet meer kunnen herkennen zonder ons werk en ons verstand anders verliezen.

Zelfs als het nutteloos lijkt of egocentrisch om deze methoden te gebruiken om verbonden te blijven aan onszelf of als een manier om gehoord te worden – zelfs al is het alleen maar door ons zelf – het zal ons er energetisch door helpen en ons meer zelfbewust en gecentreerd doen voelen. Omdat dat punt van verbinding, van universaliteit, van herinnering, van erkenning, van gedreven inspiratie, is wat we echt zijn.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s